Na zewnątrz wału otoczone fosą o głębokości 2 m i szerokości 9 m.
Stanowisko 3 – osada obronna kultury łużyckiej. Opis grodziska mały|lewo|Artystyczna wizja grodu kultury łużyckiej w Smuszewie mały|Osada obronna kultury łużyckiej w Smuszewie Położony na wschodnim brzegu Jeziora Czeszewskiego gród w Smuszewie był zamieszkany przez ludność kultury łużyckiej okresu halsztackiego. Powstał on najprawdopodobniej 500–400 lat przed naszą erą na terenie wyspy położonej między dwoma jeziorami. Grodzisko znajdowało się około 25 km na północny zachód od Biskupina i około 21 km na zachód od Sobiejuchów.
Teren grodu o powierzchni 2,2 ha był zabudowany drewnianymi domostwami o wymiarach 9,5 × 10 m usytuowanymi w siedmiu rzędach. Rzędy chat były rozdzielone ulicami o szerokości od 3–4,5 m. Przez środek grodziska biegła w kierunku południkowym ulica o szerokości 5 m. Osada była otoczona drewnianym wałem o szerokości 3,5 m i wysokości około 5 m. Od strony wewnętrznej wału biegła ulica szerokości 2,5 m. Od strony zewnętrznej wał był obłożony gliną oraz otoczony falochronem składającym się z ukośnie wbitych pali skierowanych ku grodowi. Schemat budowy grodu przypomina ten znany z innych grodów obronnych kultury łużyckiej np. Izdebno, Biskupin czy Sobiejuchy. Najprawdopodobniej gród był zamieszkiwany przez kilkadziesiąt lat.