Ostatecznie jego wąski krąg zaufanych składał się jedynie z członków najbliższej rodziny oraz "towarzyszy" (nökör) wywodzących się z klanów Durlukin, którzy byli mu całkowicie oddani. Stara arystokracja Bordżigin przeszła na stronę Dżamuki, wodza Dżadżirad, który został ogłoszony gurchanem ("chanem uniwersalnym") przez sojusz Tajcziutów oraz innych klanów Nirun wraz z kilkoma wolnymi klanami Durlukin. Począwszy od 1201 roku, w wyniku porażek zadanych przez Czyngis-chana, sojusz ten zaczął się rozpadać. Wolne rody Durlukin sprzymierzyły się z Czyngis-chanem, podczas gdy Nirun zostali albo zniszczeni albo szukali schronienia u innych ludów Wyżyny Mongolskiej. Wraz z podbojem Wyżyny przez Czyngis-chana podporządkowały mu się pozostałe klany Nirun.
Odtąd etnonim Mongołowie zaczęto stosować wobec wszystkich plemion wchodzących w skład państwa zbudowanego przez plemię Mongołów, niezależnie od ich pochodzenia etnicznego (tj. tego czy mówiły one językami mongolskimi, czy tureckimi), co było zgodne ze stepowym zwyczajem przyjmowania przez federację plemienną nazwy jej plemienia wiodącego. Jednocześnie język którym mówiło plemię Mongołów, wspólny z innymi plemionami Wyżyny Mongolskiej (nawet jeśli poza tym mówiły one jakąś odmianą tureckiego), zaczął być nazywany językiem mongolskim.