Jan Pankiewicz (ur. 22 grudnia 1816 w Kopyłowie, zm. 28 kwietnia 1899 w Warszawie) – polski matematyk, pedagog, tłumacz oraz encyklopedysta.
Życiorys Urodził się 22 grudnia 1816 roku w lubelskiej wsi Kopyłów w Królestwie Polskim. Początkowe wykształcenie odebrał w szkole wydziałowej w Hrubieszowie, a średnie w szkole wojewódzkiej w Lublinie, którą ukończył w 1836 roku na wydziale technologicznym. W tym samym roku przeniósł się do Petersburga gdzie studiował na wydziale fizyko-matematycznym Uniwersytetu Petersburskiego, który w 1840 ukończył ze stopniem kandydata.
Po studiach wyjechał jako uczestnik wyprawy eksploracyjnej, wysłanej przez petersburską Akademię Umiejętności pod przewodnictwem A. Baera nad brzegi morza Białego i oceanu Lodowatego. We wrześniu 1840 roku Pankiewicz przeniósł się do Warszawy, w której pracował do końca życia jako nauczyciel w warszawskich szkołach. Był znanym pedagogiem matematyki w Warszawie, który w latach 1840–1895 wykształcił pokolenia uczniów.