Akt II Sara, która znajduje się już na zamku von Krolocka, niespokojnie wędruje przez mroczne komnaty. Nagle spotyka dumnego właściciela. Książę ponownie odchodzi, nie gryząc jej. ("Na orbicie serc").
Trwa noc. Profesor głęboko i smacznie zasypia, podczas gdy jego asystenta dręczą senne koszmary. ("Carpe noctem – Uwierz w noc").
Alfred słusznie obawia się zostawić Sarę na pastwę nocnych kreatur. Kiedy budzi się, natychmiast chce wprowadzić w czyn swój zamiar uratowania ukochanej, lecz postanawia to zrobić bez Profesora. ("Idealny dzień"). Abronsius pragnie bowiem najpierw udać się do zamkowej krypty, gdzie spodziewa się znaleźć von Krolocka i jego syna Herberta. I rzeczywiście, obaj naukowcy spostrzegają tam trumny – osobliwe miejsce noclegu wampirów. (W krypcie). Jednak pojawiają się trudności: Profesor nie może zejść do grobowca, ponieważ zaplątał się w sznur na poręczy schodów, a Alfred "nie ma serca" wbić kołków w spokojnie śpiące istoty.