Sposób przedstawienia postaci ma cechy malarstwa romantycznego, a uchwycona intymność sceny przybliża portret do impresjonizmu.
Stylistycznie obraz zbliżony jest do portretu nastoletniej hrabiny de Haro z 1802 r., a kompozycyjnie także do portretu Thérèse Louise de Suredy oraz Damy w mantyli i baskinii.
Proweniencja Obraz należał do portretowanej, odziedziczyła go jej chrześniaczka Mariana García Soler. Mąż Mariany sprzedał obraz José Joaquínowi Herrerze w Madrycie. Następnie należał do różnych prywatnych kolekcjonerów w Berlinie: Henriego Jamesa Simona (ok. 1908 r.), hrabiego Wolfganga Paalena i Heinricha Skalrza. Około 1923 r. nabyła go firma marszandów Duveen Brothers z Nowego Jorku. Od 21 lutego 1930 r. należał do Andrew W. Mellona, a w 1937 r. stał się częścią kolekcji Narodowej Galerii Sztuki w Waszyngtonie.
Przypisy
Kategoria:Portrety autorstwa Francisca Goi Kategoria:Portrety postaci historycznych Kategoria:Obrazy w National Gallery of Art w Waszyngtonie