Zaawansowany warsztat murarski z cegły wobec braku analogii z tego samego okresu w okolicy wskazuje na włoskie wzory; badacze dopatrują się też włoskich źródeł w różnych elementach architektonicznych i dekoracyjnych kościoła (np. w półkolumnach na zewnątrz apsydy sięgających samego dachu, a tym samym przerywającym fryz pod jego okapem). Charakterystyczna kamieniarka wskazuje podobieństwo do kościołów z okolic Cremony. Może to wynikać z uczestnictwa fundatora klasztoru, Dytryka II, w wyprawach włoskich cesarza Fryderyka Barbarossy, podczas których poświadczona jest jego obecność właśnie w Cremonie. Nowoczesnym rozwiązaniem było zaplanowanie od samego początku sklepienia całej budowli oraz zastosowanie w nawie głównej sklepienia krzyżowo-żebrowego, mającego już wczesnogotycki charakter.

Późniejsza faza budowy obejmowała zachodnie kruchty, obecnie nieistniejące; odrębne pomieszczenia istniały przed portalami znajdującymi się na zachodnich końcach obu bocznych naw. Pełniły one także funkcję kaplic – w każdej znajdował się także ołtarz. W późniejszym okresie do ramion transeptu dodano gotyckie kaplice o prostym zakończeniu.