thumb|350px|Carl Larsson, Midvinterblot (1915): Król Domalde składa siebie samego w ofierze przed hofem w Gamla Uppsala Hof – termin oznaczający świątynię w religii Germanów. Termin hof pochodzi z języka staronordyckiego.
Etymologia Staronordyckie słowo hof pierwotnie oznaczało halę, następnie zaczęto nim opisywać dwór (pierwotnie w znaczeniu dworu królewskiego lub arystokratycznego), a później także folwark. W średniowiecznych źródłach skandynawskich występuje ono raz jako hala, w poemacie Eddy starszej Hymiskviða, zaś w znaczeniu folwarku zaczyna pojawiać się w XIV wieku. Gdzie indziej zaś pojawia się jedynie jako określenie świątyni. Hof okazjonalnie pojawia się również w znaczeniu świątyni w języku staro-wysoko-niemieckim. W Skandynawii epoki wikingów zdaje się wypierać starsze określenia świętych miejsc: vé, hörgr, lundr, vangr, oraz vin, szczególnie w zachodnionordyckim obszarze językowym, tj. w Norwegii i Islandii.