Kajetan Czarkowski Habdank (ur. 1811 w Hleszczawie, zm. 31 sierpnia 1875 we Lwowie) – powstaniec listopadowy, ziemianin, urzędnik.
Życiorys Urodził się w 1811 w Hleszczawie. Był synem Konstantego Czarkowskiego herbu Habdank i Katarzyny z domu Arwackiej, którzy osiedli w Galicji po konfiskacie majątku przez Rosjan. Miał siostry Gertrudę i Eleonorę. Kształcił się w szkołach w Tarnopolu i w Buczaczu, ukończył gimnazjum. Następnie zdał egzamin sędziowski. Pracował jako sędzia i lustrator dóbr.
Brał udział w powstaniu listopadowym 1831. Walczył pod komendą gen. Karola Różyckiego w szeregach korpusu partyzanckiego (Pułk Jazdy Wołyńskiej). Był towarzyszem broni Waleriana Podlewskiego, w późniejszych latach otrzymując od niego pomoc i wsparcie. W trakcie bitwy pod Iłżą 9 sierpnia 1831 został ranny w głowę po uderzeniu bronią białą oraz w nogę w wyniku postrzału. Z uwagi na ściganie powstańców przez władze austriackie postanowił emigrować. Podczas drogi zatrzymał się na ziemi sanockiej, gdzie w domu gospodarzy, Jakuba Mycielskiego herbu Dołęga i Zofii Dzierzek Krzynieckiej herbu Nieczuja, poznał ich najstarszą córkę, Wiktorię Mycielską (1831-1895). Ożeniwszy się z nią w 1848 osiadł w majątku Mikówka w Smolniku, gdzie zajął się prowadzeniem gospodarstwa.