mały|313px|Pierwszy przekład sonetu 116 na język polski przez Konstantego Piotrowskiego z 1836 roku
Sonet 116 (incipit LEt me not to the marriage of true mindes) – jeden z cyklu 154 sonetów autorstwa Williama Szekspira. Po raz pierwszy został opublikowany w 1609 roku.
Sonet 116 podobnie jak 115, wskazuje na sprzeczność w tradycyjnym ujęciu miłości, w którym jeżeli miłość zmienia się w czasie, oznacza to, że jest niedoskonała, jednakże jeżeli wzrasta w czasie, to jest idealna.
Treść W sonecie tym podmiot liryczny, przez niektórych badaczy utożsamiany z autorem, wygłasza pean na cześć miłości. Chociaż sonet ten jest tradycyjnie traktowany jako hymn dla wiecznej i idealnej miłości, współcześnie interpretowany jest jako wyraz zwątpienia w możliwość jej istnienia.
W drugim wersie znajduje się odniesienie do przysięgi małżeńskiej z Modlitewnika powszechnego kościołów anglikańskich, natomiast w wersie jedenastym do dnia Sądu Ostatecznego z Apokalipsy św. Jana. Wersy 5–8 zawierają nawiązanie do Sonetów do Laury (sonet 73 Poi che per mio destino oraz 189 Poi che per mio destino) Francesca Petrarki oraz sonetu Thomasa Wyatta My galley charged with forgetfulness.