Prawdopodobnie w czasie „eksperymentalnej fazy” funkcjonowania obozu wraz z Lorenzem Hackenholtem przerobił skonfiskowany samochód pocztowy na ruchomą komorę gazową. W maju 1942 roku został przeniesiony do obozu zagłady w Treblince. Paul Groth – weteran akcji T4, w Bełżcu służył od stycznia 1942 roku. W kwietniu tegoż roku został przeniesiony do obozu w Sobiborze, rzekomo ze względu na nadużywanie alkoholu i skrajną brutalność, która zakłócała proces eksterminacji. Osiem miesięcy później ponownie przeniesiono go do Bełżca, tym razem na skutek ujawnienia jego romansu z żydowską więźniarką. W czerwcu 1943 roku kierował transportem, którym ostatnią grupę więźniów Bełżca wysłano na śmierć do Sobiboru. Fritz Jirmann – pełnił służbę w KL Buchenwald, później uczestniczył w akcji T4. W Bełżcu sprawował nadzór nad obozową rampą. Zazwyczaj po przybyciu transportu wygłaszał do ofiar przemówienie, w którym zapewniał, że znajdują się w obozie przejściowym, a po „kąpieli i dezynfekcji” będą mogły kontynuować podróż do obozów pracy. Często przeprowadzał także egzekucje w „lazarecie”. W marcu 1943 roku został przypadkowo zastrzelony przez Heinricha Gleya podczas incydentu z udziałem ukraińskich strażników. Robert Jührs – weteran akcji T4, w Bełżcu przebywał od czerwca 1942 do marca 1943.