Postawiono jednak warunek, że Berlin nie może być traktowany jako terytorium zachodnioniemieckie i być zarządzane przez RFN; z kolei ta ostatnia w zamian uzyskała w umowie zauważenie odrębności Berlina Wschodniego od NRD, poprzez użycie zwrotu „terytoria graniczące z zachodnimi sektorami Berlina [bez precyzowania, czy należą do NRD], a także terytoria NRD niegraniczące z tymi sektorami”, Za negocjację warunków, na jakich miałby odbywać się ruch między RFN a Berlinem Zachodnim, odpowiedzialność ponosiły oba państwa. Jednym z problemów było przetłumaczenie wyrażenia „ruch tranzytowy” (ang. transit traffic) – niemiecki odpowiednik różnił się w tekście przygotowanym dla NRD, tłumaczonym z rosyjskiego i RFN, tłumaczonym z angielskiego. Dyskusja nad tą kwestią opóźniła przyjęcie porozumienia o jeden dzień.
Akceptacja porozumienia W dniu 3 września 1971 r. Sojusznicza Rada Kontroli Niemiec zebrała się po raz pierwszy od 1948 r. w swojej siedzibie w zachodnioberlińskim Kleistpark i przyjęła wynegocjowane porozumienie, które następnie zatwierdzone zostało podczas zebrania Rady Ministrów Spraw Zagranicznych w dniu 3 czerwca 1972 r.