Jan Barcicki (ur. ok. 1750, zm. ok. 1812 prawdop. w Chwałowicach) – polski skrzypek-wirtuoz, pianista, kompozytor, kapelmistrz i pedagog.
Życiorys Od 1784 był nauczycielem gry na fortepianie i skrzypkiem w kapeli kolegiackiej przy kościele św. Michała Archanioła w Lublinie, prowadzonej przez Józefa Miklasiewicza. Miklasiewicz wpadł w długi i w 1791 decyzją komisji królewskiej kapela została rozwiązana, a instrumenty przekazane wierzycielom. Na skutek starań Barcickiego w tym samym roku przejął on kierownictwo nad kapelą wraz z jej zobowiązaniami i prowadził kapelę do 1792 oraz ponownie w latach 1794–1802.
W 1792 został wybrany sędzią gminnym. Na przełomie 1793 i 1794 wyjechał do Opola Lubelskiego, gdzie został kapelmistrzem kapeli dworskiej i nauczycielem muzyki na dworze Lubomirskich. Przebywał tam to połowy 1794, następnie wrócił do Lublina. W 1802 wyjechał do Terespola; zmarł 10 lat później.
Działalność kapelmistrzowska Barcickiego przyczyniła się do podniesienia poziomu życia muzycznego w Lublinie.