Karol Franciszek Marciak (ur. 31 maja 1910 we Lwowie, zm. 13–14 kwietnia 1940 w Katyniu) – polski nauczyciel, podporucznik piechoty rezerwy, Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Antoniego i Eleonory z Dulskich. Absolwent seminarium nauczycielskiego (1931) i dywizyjnego kursu podchorążych rezerwy piechoty, przydzielony do 6 pułku strzelców podhalańskich. Był nauczycielem w szkole we wsi Rasławka w gminie Paczajów w województwie wołyńskim. Podporucznik mianowany ze starszeństwem 1 stycznia 1936. Od 1937 w 43 pułku piechoty Strzelców Kresowych.
W czasie kampanii wrześniowej, po agresji ZSRR na Polskę, w nieznanych okolicznościach wzięty do niewoli sowieckiej. W kwietniu 1940 przebywał w obozie jenieckim w Kozielsku. Między 11 a 12 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa 025/1 z 9 kwietnia 1940, poz. 60. Został zamordowany między 13 a 14 kwietnia 1940 w lesie katyńskim przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne.