Według autora recenzji „Bowie powrócił do dziwnych, obcych klimatów. [...] (Ten album) obudził Bowiego z drzemki; w następnej dekadzie odzyskał koronę króla art-rocka”.
Recenzent The Guardian opisuje płytę jako „wspaniale eksperymentalny groch z kapustą złożony z jego inspiracji lat 70.” Mark Hooper uważa, że jest to „zagubiony klasyk Bowiego” i jego to według niego jego najlepszy album Bowiego od czasu Scary Monsters wydanego w 1980.
Recenzent Sputnikmusic wycenił album na 3,5/4 (great – „wspaniały”) pisząc o nim jako o „wspaniałym zaginionym i nieznanym dziele Bowiego”, ale wypadkowa ocena albumu dokonana przez użytkowników tego serwisu wynosi tylko 3/4 (good – „dobry”).
W odróżnieniu od Sputnikmusic serwis AllMusic ocenił ten album niżej niż jego użytkownicy – na 3/5, podczas gdy ogólna ocena użytkowników była nieco wyższa – 3,5/5. W serwisie PopMatters album został oceniony jako bardzo przeciętny (6/10) i opisany jako „rarytas, ale tylko dla zagorzałych fanów”. Podobnie, 3/5, album został oceniony w Record Collector, gdzie w ogólnie pozytywnej recenzji został określony jako „uwolniony z komercyjnej przebojowości jest nieustannie kuszący”. Podobnie, 3/5, płyta została oceniona w Teraz Muzyka – „Buddha przepowiada ponowny zwrot Bowiego ku trudniejszej muzyce, ku eksperymentalnym brzmieniom znanym z albumów Low i Heroes.