Tarczka oddechowa ma perforowaną część przedłużenia grzbietowego nadzwyczaj wąską, tylko u niektórych okazów z północno-wschodniej Afryki nieco szerszą. Okolice przetchlinek są bardzo gęsto porośnięte szczecinkami. Odnóża mają przepaski w częściach odsiebnych i małe kropki w częściach dosiebnych o kolorze kości słoniowej.
Samica ma gnatosomę o podstawie (basis capituli) z co najwyżej nieco wypukłą krawędzią grzbietowo-tylną, niewyraźnymi cornua, krótkimi wyrostkami bocznymi po stronie grzbietowej i bez takich wyrostków po stronie brzusznej. Pierwszy segment nogogłaszczków ma na spodzie powyżej pięciu szczecinek środkowych. Buławkowaty hypostom ma część ząbkowaną nieco dłuższą od bezzębnej. Idiosoma ma prawie tak długą jak szeroką tarczkę grzbietową, pokrywającą przód wierzchu idiosomy (scutum), o długości od 2,21 do 3,13 mm i szerokości od 2,24 do 3,04 mm, ubarwioną jak conscutum samca, na całej powierzchni pokrytą punktami średnich i dużych rozmiarów, o wyraźnych kątach tylno-bocznych. Umiarkowanie głębokie rowki szyjne i boczne sięgają do tylnej krawędzi owej tarczki. Tarczka oddechowa ma perforowaną część przedłużenia grzbietowego bardzo wąską, a okolice przetchlinek bardzo gęsto porośnięte szczecinkami. Odnóża mają takie same ubarwienie jak u samca.