W związku z tym wśród postulatów poselskich na sejmie 1641 roku pojawiło się mianowanie nowego władyki przemyskiego. Wyjątkowo nieustępliwe stanowisko dyzunitów doprowadziło do powołania komisji senacko-poselskiej pod przewodnictwem Władysława IV. Rozpoczęła ona obrady 18 września, zaś 25 przedstawiono posłom opracowaną konstytucję, której ci jednak nie przyjęli. Król przedstawił dalsze propozycje na sesji senatu 29 września, postanowiono tam o zniesieniu ciążącego na Hulewiczu wyroku, czemu sprzeciwił się jedynie Albrycht Stanisław Radziwiłł. Ostateczną decyzję o rehabilitacji Hulewicza sejm podjął 4 października. Zastrzeżono jednak, że do unitów będzie należał klasztor św. Spasa pisze o monasterze w Ławrowie, najprawdopodobniej jest to jednak błąd, autor powołuje się bowiem w przypisie na biogram autorstwa Rechowicza, w którym mowa jest, podobnie jak w pozostałych źródłach, o klasztorze św. Spasa., zaś następca Hulewicza będzie dzierżył jedynie godność archimandryty. Hulewicz nie dochował wierności tym ustaleniom i w 1643 r. ponownie zajął monaster św. Spasa. W związku z tym utracił zwierzchnictwo nad przyznanymi mu wcześniej klasztorami oraz inne beneficja. Został też zmuszony do przeniesienia się do Kamieńca Podolskiego.