Po oswobodzeniu przez wojska kanadyjskie przebywała w obozach w Burgu i Esslingen, zajmując się pocztą obozowa i funkcjonowaniem biblioteki.
Po powrocie z Niemiec do Warszawy w listopadzie 1945 roku objęła zajmowane przed wojną stanowisko kierowniczki Sekcji Bibliotek dla Dzieci Biblioteki Publicznej m.st. Warszawy. Działała także w Robotniczym Towarzystwie Przyjaciół Dzieci organizując przy nim Sekcję Bibliotek Dziecięcych. Zakładała biblioteki, rozwijała czytelnictwo dzieci w zakładach opieki, świetlicach i szkołach, prowadziła kursy zawodowe dla bibliotekarek. W 1948 roku decyzją Ministerstwa Oświaty uzyskała status pracownika naukowego. W 1954 roku została powołana na stanowisko wizytatora w Centralnym Zarządzie Bibliotek w Ministerstwie Kultury i Sztuki, które zajmowała do emerytury. Opracowała wówczas „Wskazówki w sprawie organizacji bibliotek dla dzieci i księgozbiorów dla dzieci w publicznych bibliotekach powszechnych” (1957) i Regulaminy Wypożyczalni i Czytelni dla dzieci (1959). Z jej inicjatywy zostały tworzone w każdym województwie biblioteki wzorowe. Była inicjatorką różnorodnych form pracy z dziećmi i młodzieżą, opracowała programy systemu przygotowania zawodowego bibliotekarzy oraz dokumenty legislacyjne i pomoce metodyczne dla działów dziecięcych w bibliotekach publicznych.