Chaim Hirszman (ur. 24 października 1912 w Janowie Lubelskim, zm. 20 marca 1946 w Lublinie) – polski Żyd, jedna z dwóch osób, co do których istnieje pewność, że udało im się ocaleć z obozu zagłady w Bełżcu, partyzant Armii Ludowej, po wojnie funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej i Urzędu Bezpieczeństwa, został zabity przez członków młodzieżowej organizacji antykomunistycznej.

Życiorys Młodość Był synem Jankiela Lejby Hirszmana i Chaji z d. Hochman. Ukończył sześć klas szkoły powszechnej, a następnie odbył trzyletni kurs przy Zawodowej Szkole Dokształcającej w Janowie Lubelskim. Od 14. roku życia pracował jako blacharz w warsztacie ojca. Miał dwóch braci i siostrę.

W 1928 roku wstąpił do młodzieżówki socjalistycznego Bundu. W 1932 roku został członkiem Komunistycznego Związku Młodzieży Polski. W organizacji tej pełnił funkcję technika komórki wychowawczo-politycznej. W 1936 roku został powołany w szeregi Wojska Polskiego. Roczną zasadniczą służbę wojskową odbył w 8 pułku piechoty Legionów w Lublinie. Ukończył wtedy szkołę podoficerską, uzyskując stopień kaprala. Powróciwszy do cywilnego życia, został sekretarzem komitetu miejskiego Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom w Janowie Lubelskim.