Proces i egzekucja Chociaż byli anarchiści, którzy jako formę walki przyjmowali pokojowe środki, takie jak np. rozpowszechnianie propagandy, to wielu anarchistów w tym okresie zwróciło się ku terroryzmowi jako sposobowi obalenia państwa i osiągnięcia stanu anarchizmu komunistycznego, albo przynajmniej walki z państwem i władzą. Represje stosowane w związku z różnymi publikacjami oraz organizacjami - jak np. wobec Socjalistycznej Partii Japonii - oraz "policyjne prawo spokoju publicznego", skutecznie zapobiegało związkom zawodowym się organizować oraz strajkować, co jedynie wzmocniło trend terrorystyczny w Japonii.
W 1910 doszło do tzw. Incydentu Najwyżej Zdrady (jap. 大逆事件). Aresztowano wówczas pięciu anarchistów za posiadanie ładunków wybuchowych domowej roboty, które miały być wykorzystane do przeprowadzenia zamachu na cesarza Mutsuhito. To wydarzenie pociągnęło za sobą falę kolejnych aresztowań, a jednym z pojmanych był również Kōtoku. Chociaż dowody w sprawie wskazywały jedynie na udział piątki anarchistów, to łącznie skazano dwadzieścia sześć osób - resztę uznano za winną na podstawi poszlak. Dwudziestu czterech skazano na karę śmierci, z czego wykonano dwadzieścia wyroków. Wśród straconych znalazł się również Kōtoku, który mógł wiedzieć o początkowych planach zamachu, ale zdecydowanie zdystansował się od tego.