31-32., a w konsekwencji połączenia się Sił Zbrojnych Południa Rosji z wojskami adm. Aleksandra Kołczaka nad środkową Wołgą. Zamiast tego przystąpił do przerzucania sił do obrony Donbasu i Krymured. M. Suprunenko, Istorija..., s. 410.. Do końca marca Denikin przerzucił na tereny na północ i zachód od Rostowa nad Donem 18 tys. żołnierzyA. Adams, Bolsheviks..., s. 246..
Klęski Kozaków dońskich wymusiły na nich podporządkowanie się dowództwu Armii Ochotniczej. 19 lutego 1919 r. Piotr Krasnow złożył dowództwo, oddając je w ręce Afrikana Bogajewskiego i zgadzając się na to, by Kozacy dońscy, razem z Armią Ochotniczą, Kozakami tereckimi i kubańskimi weszli w skład Sił Zbrojnych Południa RosjiJ. D. Smele, The "Russian"..., s. 121..
Przebieg walk W bitwie o Donbas po stronie czerwonych uczestniczyły 8 Armia (wchodząca w skład Frontu Południowego) oraz samodzielna grupa wojsk pod dowództwem Innokientija KożewnikowaA. Adams, Bolsheviks..., s. 244-245., przekształcona następnie w 13 Armię (w składzie Frontu Ukraińskiego), złożona z 3 i 4 ukraińskiej dywizji powstańczej, następnie zreorganizowanych jako 41 i 42 dywizja strzelecka. Siły Kożewnikowa rozmieszczone były wzdłuż linii Hundoriwśka-Mytiakinśka-Ługańsk, dalej na północ od Debalcewa, na południe od Bachmutu i na południe w kierunku stacji kolejowej Wołnowacha.