Wu Zhihui (; ur. 25 marca 1865 w Wujin, zm. 30 października 1953 w Tajpej) – chiński filolog, filozof oraz działacz anarchistyczny. Przewodniczący działającej w latach 1912–1913 Komisji Unifikacji Wymowy, która była odpowiedzialna za opracowanie fonetycznego pisma bopomofo.
Według historyka Petera Zarrowa, Wu oraz Liu Shipei, który to kierował anarchistyczną grupą w Tokio, są „najważniejszymi chińskimi teoretykami anarchizmu”.
Życiorys Młodość Urodził się w biednej rodzinie w Wujin, w prowincji Jiangsu jako Wu Tiao (chin. 吳朓; Wú Tiǎo). Był wybitnym bardzo dobrym uczniem, udało mu się w 1891 zdać urzędnicze egzaminy drugiego stopnia i otrzymać tytuł juren. Następnie pracował w szanghajskiej szkole. W 1903 wywołał poruszenie swoim artykułem zamieszczonym w gazecie Subao, w którym skrytykował rządy dynastii Qing oraz wyśmiał ówczesną cesarzową Cixi, nazywając ją „zwiędłą starą wiedźmą” oraz „dziwką”.