Doceniono, że w czerwcu 1920 odbył na czele III batalionu 37 p.p. forsowny 33-kilometrowy marsz, po czym zdobył wieś Kamieniec Litewski, a po rozkazie wycofania się i wobec odcięcia drogi odwrotu przez przybyłe siły bolszewickie, które zajęły wieś Rasznie, dokonał przebicia się przez stanowiska wroga, tym samym ocalając swój batalion.

Od czasu powrotu z niewoli pełnił funkcję dowódcy III batalionu w 37 pułku piechoty w Łęczycy. Stamtąd w 1922 został przeniesiony na stanowisko dowódcy III batalionu 77 pułku piechoty w Nowej Wilejce, a potem w Lidzie (według stanu z 1923 w charakterze p.o.). Wyrokiem Sądu Honorowego z 15 kwietnia 1924 został wykluczony z korpusu oficerskiego. Orzeczeniem Sądu Honorowego z 30 grudnia 1931 został zrehabilitowany, przywrócony w stopniu kapitana zawodowego piechoty z pierwotnie nadanym starszeństwem i przynależnością macierzystą do 79 pułku piechoty ze Słonimia i z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy DOK IX. W tym charakterze pozostawał w 1934 jako oficer przeniesiony w stan spoczynku był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr X jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok.