W latach 20. i 30. udzielał się jako dziennikarz w Wilnie, był m.in. redaktorem wileńskiego dziennika „Słowo”. Publikując swoje artykułu posługiwał się pseudonimem „Wel” i „Wł. L”. Był także kierownikiem literackim sztuk wystawianych w teatrze rewiowym artystyczno-literackim przy ul. Ludwisarskiej 4 w Wilnie.
Do 1939 był rotmistrzem rezerwy 13 pułku ułanów. Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę publikował w wychodzącym od listopada 1939 wileńskim piśmie „Kalwariat”. Zmarł w styczniu 1940 w Kalwarii.
Publikacje „Kurjer Wileński” (1922, redaktor i wydawca) Wilno zdemobilizowanym (1922, współautor: Aleks Kleczkowski) Zarys historji wojennej 22-go pułku ułanów podkarpackich (1929) Zarys historji wojennej 7-go pułku ułanów lubelskich (1931) Bój pod Jazłowcem 11-13.07.1919 (1932) Człowiek i słońce (1937, współautor) „Elektrit-Radio. Wiadomości techniczne Zakładów Elektrit w Wilnie” (1937-1939, redaktor)
Odznaczenie Krzyż Walecznych
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Publikacje Władysława Laudyna w bibliotece Polona