Ważną inspiracją były dla niego również motywy mechaniczne, takie jak: koła zębate, barki, maszyny do szycia, samochody, holowniki i części silników.
Po zamieszkaniu w Halesite podstawowym tematem jego sztuki stał się lokalny krajobraz (fale oceanu, pogoda i pory roku), który uproszczał do podstawowych form o wyrazistym kolorze i linii. W jego ówczesnej twórczości uwidoczniło się dążenie do osiągnięcia symbolicznego efektu kolorystycznego, który nazywał „stanem światła” („a condition of light”). W latach 1924–1928 stworzył znaczącą grupę około dwudziestu kolaży. Pierwsze próby tego typu podjął około 1912 roku Pablo Picasso. Dove w swoich kolażach wykorzystywał takie materiały jak: wycinki z czasopism, strony wyrwane z książek, drewno, aksamit, sztruks, dżins i igły oraz bardziej trójwymiarowe przedmioty, takich jak muszle, skały, gałązki, wełna stalowa, bambus, a w jednym przypadku także kolczyki, zegarek, pończochy, a nawet rękawice ogrodowe. Największą grupę spośród jego kolaży stanowią humorystyczne portrety, w tym: sąsiada, Ralpha Dusenberry (1924), Alfreda Stieglitza (1925), jego babci (1925) i żony Helen (1926) oraz tematy figuratywne, ale artysta w tej technice tworzył także martwe natury i pejzaże.