W 1956 roku czynił starania, aby w pogarszającej się sytuacji materialnej robotników, uchronić zakłady przed strajkiem. W trakcie poznańskiego czerwca szedł wspólnie z protestującymi. Po tych wydarzeniach przyjął aktywną i obiektywną postawę krytykującą również partyjnych towarzyszy za zaniedbania. Uważał, że władza przez długi czas ignorowała robotników, dlatego zakończyło się to demonstracjami. W tej atmosferze został wybrany I Sekretarzem Komitetu Zakładowego HCP. Funkcję tę pełnił do stycznia 1957 roku.
Od 1957 roku W 1959 roku przeszedł na emeryturę.
Od 1957 do 1968 roku był członkiem Miejskiej Rady Narodowej w Poznaniu, w której był przewodniczącym Komisji Handlu. Był także zaangażowany w sprawę nazewnictwa ulic Poznania i miejsc pamięci związanych z ruchem robotniczym. Na jego wniosek nowe nazwy dostały ulice na Świerczewie, a także zmieniono nazwę Drogi Dębińskiej na ulicę Alfreda Bema. Od 1957 do 1981 roku był członkiem Komitetu Wojewódzkiego.
Przez cały okres powojenny spisywał wspomnienia. Napisał także kilka studiów z problematyki swojej działalności i poznańskiego ruchu robotniczego. W 1988 roku ukazały się jego książka pt. Tak było w moim życiu będąca zbiorem wspomnień z lat 1904–1937.
Zmarł w 1999 roku.