Medea jest w rozpaczy. Jej mąż Jazon ma poślubić Kreuzę, córkę Kreona, króla Koryntu. Postanawia pomścić krzywdę swoją i dzieci na gospodarzach, którzy niedawno przyjęli ich pod swój dach, gdy uciekali z Jolkos, a teraz rozbijają jej małżeństwo. Piastunka radzi jej, by pohamowała swój gniew, Medea nie zamierza jednak się ukrywać. Kreon ogłasza jej swój rozkazː ma natychmiast opuścić Korynt, mieszkańcy miasta boją się bowiem jej i jej czarów. Medea prosi go, by pozwolił jej zabrać statek, na którym przypłynęli i męża. Ostatecznie uzyskuje odeń zgodę na pożegnanie dzieci i opuszczenie Koryntu następnego dnia. Chór opowiada o wyprawie argonautów, pierwszych śmiałków, którzy odważyli się wyruszyć na morze i wiele od niego wycierpieli, a na koniec otrzymali za towarzyszkę straszniejszą od morz Medeę. Wróży także, że kiedyś ocean również się ugnie przed ręką człowieka i ukaże ukryte kraje. mały|Jazon i Medea. Obraz Charlesa André van Loo. 1759. Piastunka martwi się szalonym zachowaniem swej pani. Jazon, który z obawy o swe życie i życie swych dzieci zgodził się na ślub z Kreuzą, postanawia rozmówić się z Medeą. Żona przypomina mu wszystkie poświęcenia i zbrodnie, na jakie się dla niego ważyła. Jazon radzi jej uchodzić przed gniewem króla. Medea gardzi niebezpieczeństwem i jest gotowa porwać się na wojnę ze wszystkimi królami Hellady.