Epilog Późna wiosna 1945. Po czterech latach wojny kapitan Grigorij Gonczarenko wraca do Moskwy. Pułkownik Titow zezwala mu odwiedzić ojca i kontynuować studia w Kijowie.
Postaci Hryhorij Pawłowycz Honczarenko – blondwłosy Ukrainiec, syn dróżnika przejazdowego. Przed wojną studiował filologie języków obcych na Kijowskim Uniwersytecie Państwowym. Z powodu fizycznego podobieństwa do Heinricha (Henryka) barona von Goldringa przeszedł przeszkolenie w OMSBONW Samodzielnej Strzeleckiej Zmotoryzowanej Brygadzie Specjalnego Przeznaczenia Wojsk NKWD służył pierwowzór Henryka Nikołaj Kuzniecow. W całej powieści nigdy nie zostało jasno powiedziane czy Grigorij pracuje w wywiadzie wojskowym czy w wywiadzie NKWD/NKGB. W rozdziale, w którym baron von Goldring musi odwiedzić Monachium narrator informuje, że za odkrycie fabryki w Przeklętej Dolnie otrzymał on Order Czerwonego Sztandaru i stopień kapitana Armii Radzieckiej. Określenie "Armia Radziecka" zaczęto stosować dopiero od 1946 jako skrócona nazwa Sił Zbrojnych ZSRR, które zastąpiły dotychczasową Robotniczo-Chłopską Armię Czerwoną. (lub w GRUM. Replewicz, "Stawka większa niż kłamstwo", str. 18.) i w stopniu lejtnanta (później awansowany do stopnia kapitana) został skierowany pod jego nazwiskiem jako agent do Wehrmachtu (gdzie był kolejno porucznikiem, nadporucznikiem i kapitanem).