Wojskowy Sąd Okręgowy Nr II – jednostka organizacyjna służby sprawiedliwości Wojska Polskiego II RP z siedzibą w Lublinie.
Historia U kresu I wojny światowej i w czasie odzyskania przez Polskę niepodległości pod koniec 1918 obecny w Lublinie gen. Edward Śmigły-Rydz celem powołania polskiego sądu wojskowego tamże wydał rozkazy por. Ludwikowi Harasiewiczowi, który po utworzeniu Sądu Wojskowego Polskiego w Lublinie został szefem tegoż, po czym został zastąpiony przez płk. Aleksandra Bartika. Po przemianowaniu, od 1920 istniał Wojskowy Sąd Okręgu Generalnego w Lublinie. Podczas wojny polsko-bolszewickiej w sierpniu 1920 sąd został ewakuowany do Radomia, po czym przywrócony w Lublinie jako Sąd Doraźny. Od września 1920 funkcjonował Sąd Polowy w Lublinie. W związku z wprowadzeniem organizacji służby sprawiedliwości na czas pokoju pod koniec 1921 został przekształcony w Wojskowy Sąd Okręgowy Nr II w Lublinie.
W strukturze niższej istniały początkowo sądy pułkowe, następnie wojskowe sądy załogowe w Lublinie, Kowlu, Równem i Chełmie (organizatorem dwóch ostatnich był mjr Aleksander Deryng), które finalnie zostały przekształcone w wojskowe sądy rejonowe (Zamościu – przeniesiony z Lublina, Kowlu i Równem).