Kolkwicja chińska (Kolkwitzia amabilis) – gatunek krzewu z rodziny przewiertniowatych z monotypowego rodzaju kolkwicja Kolkwitzia Graebner, 1901. W naturze rośnie w zaroślach na skalistych stokach i urwiskach oraz na przydrożach i jest rzadko spotykany w środkowych Chinach (prowincje: Anhui, Gansu, Henan, Hubei, Shaanxi, Shanxi). Rozpowszechniony jest jednak w uprawie jako roślina ozdobna. Walorem użytkowym jest obfite kwitnienie w drugiej połowie wiosny, przy czym efektowne są nie tylko barwne korony kwiatów, ale też silnie owłosione zalążnie i później owoce. Nazwa rodzajowa upamiętnia profesora botaniki z Berlina – Richarda Kolkwitza.
Morfologia
Pokrój Krzew o pędach prosto wznoszących się lub przewisających, osiągający do 3–4 m wysokości, rzadko nawet do 5 m, rozłożysty. Młode pędy miękko owłosione, z czasem łysiejące, cienkie. Na starszych pędach kora łuszczy się cienkimi, strzępiastymi płatami. LiścieOpadające na zimę, naprzeciwległe (zwykle dwustronnie rozłożone wzdłuż pędów), osadzone na ogonkach długości 1–2 mm. Blaszka jest szerokojajowata do eliptycznej, o nasadzie zaokrąglonej i wierzchołku długo zaostrzonym. Osiąga 3–8 cm długości i 1,5–2,5 cm szerokości. Blaszka jest całobrzega, choć czasem obecnych jest też kilka drobnych ząbków na brzegu.