Farmakokinetyka Lek przyjmuje się doustnie, maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane po 1–2 godzinach od podania. We krwi w 97–98% wiąże się z albuminami oraz inne leki silnie wiążące się z białkami nie wypiera się z połączeń białkowych. Lek w wysokim stopniu podlega metabolizmowi, głównie za pomocą CYP2C8 oraz w mniejszym stopniu cytochromu CYP3A4/5. Enzalutamid jest wydalany głównie z moczem, w mniejszym stopniu z kałem.
Interakcje CYP2C8 pełni ważną rolę w metabolizmie leku i tworzeniu jego aktywnego metabolitu, w trakcie leczenia enzalutamidem unika się leczenia silnymi induktorami CYP2C8 takimi jak gemfibrozyl. Nie ma konieczności dostosowywania dawki w przypadku jednoczesnego przyjmowania induktorów CYP2C8 i CYP3A4, a także inhibitorów CYP3A4.
Działania niepożądane Do działań niepożądanych leku należą: bardzo często≥1/10 leczonych.: zmęczenie, ból głowy, uderzenia gorąca, nadciśnienie tętnicze często1/100–1/10 leczonych.: lęk, zaburzenia pamięci, utrata pamięci, zaburzenia uwagi, zespół niespokojnych nóg, ginekomastia, suchość skóry, świąd, złamania, upadki niezbyt często1/1000–1/100 leczonych.: leukopenia, neutropenia, omamy wzrokowe, zaburzenia funkcji poznawczych, napady drgawkowe z nieznaną częstością: małopłytkowość, obrzęk języka, obrzęk warg, obrzęk gardła,