Tadeusz Puder (ur. 8 lipca 1908 w Warszawie, zm. 27 stycznia 1945 tamże) – polski duchowny rzymskokatolicki żydowskiego pochodzenia.
Życiorys Urodził się 8 lipca 1908 w Warszawie w rodzinie żydowskiej. W wieku 9 lat przyjął chrzest. Uczęszczał do Gimnazjum Państwowego im. Adama Mickiewicza. W 1928 wstąpił do Warszawskiego Seminarium Duchownego św. Jana. 18 października 1932 otrzymał święcenia kapłańskie. Następnie studiował teologię i został skierowany do Papieskiego Instytutu Nauk Biblijnych w Rzymie. W 1937 podjął pracę na parafii w Rzeczycy. Następnie został przeniesiony na parafię św. Jakuba Apostoła w Warszawie.
W czerwcu 1938 został mianowany rektorem-wikariuszem kościoła św. Jacka w Warszawie. Zastąpił na tym stanowisku Stanisława Trzeciaka, księdza związanego z obozem narodowym. Od tego momentu stał się przedmiotem kampanii nienawiści ze strony skrajnej prawicy, oburzenie budziło jego żydowskie pochodzenie. 3 lipca 1938, kilka tygodni po nominacji, ksiądz Puder został spoliczkowany podczas mszy przez mężczyznę, który krzyczał „to jest Żyd!”. Sprawca został zatrzymany i poturbowany przez wiernych. Pobicie wywołało kontrowersje. Prasa katolicka („Głos Narodu”, „Mały Dziennik”) potępiła napaść. Prasa narodowa (np.