Nikołaj Stiepanowicz Timanowski (; ur. 1889, zm. 18 grudnia 1919 w Rostowie nad Donem) – rosyjski oficer, generał lejtnant białej Armii Ochotniczej.
Życiorys Jako gimnazjalista zaciągnął się ochotniczo do armii rosyjskiej podczas wojny rosyjsko-japońskiej, został ciężko ranny w bitwie pod Mukdenem. Po zakończeniu konfliktu zdał egzamin oficerski i kontynuował służbę w 13 pułku strzelców 4 brygady strzelców, z którym walczył podczas I wojny światowej. Odznaczył się podczas walk na odcinku łuckim w czasie ofensywy Brusiłowa. W 1917 r. awansowany na pułkownika. Dowodził Gieorgijewskim batalionem w Mohylewie, przy kwaterze głównej naczelnego dowództwa. W lutym 1917 r. razem z batalionem dowodzonym przez gen. Iwanowa opuścił Mohylew i zmierzał do Piotrogrodu, jednak nie otrzymawszy żadnych dalszych rozkazów wycofał się ze stacji Wyrica do Mohylewa.
Po rewolucji październikowej, w grudniu 1917 r., dołączył do tworzonej przez gen. Michaiła Aleksiejewa białej Armii Ochotniczej. Początkowo został w niej dowódcą kompanii, następnie w lutym 1918 r. został zastępcą dowódcy pułku oficerskiego (później nazwanego, od nazwiska dowódcy, markowskim). W maju 1918 r. objął dowodzenie pułkiem oficerskim. W październiku 1918 r. otrzymał awans na generała majora i stanowisko dowódcy 1 brygady 1 dywizji piechoty.