Brygadzie Timanowskiego odmówiono miejsca na okrętach, sugerując im odejście drogą lądową w kierunku Białogrodu nad Dniestrem, do kontrolowanej przez Rumunów Besarabii. Francuzi obiecali białym przekazanie funduszy na ewakuację, jednak nie dotrzymali słowa.
W Tulczy gen. Berthelot, dowodzący oddziałami rumuńskimi, nakazał brygadzie Timanowskiego złożyć broń. W odpowiedzi dowódca białych Rosjan zagroził otwarciem ognia. Brygada ostatecznie musiała porzucić całe ciężkie uzbrojenie, artylerię i pojazdy pancerne. Przez miesiąc była przetrzymywana przez RumunówP. Kenez, Red Advance..., s. 190-191., ostatecznie z portu w Bugazie odpłynęła statkiem do Noworosyjska.
2 czerwca 1919 r. w Kupiańsku przejął dowodzenie 1 dywizją piechoty Armii Ochotniczej. Po tym, gdy w listopadzie tego samego roku podzielono ją na dywizje Korniłowską i Markowską, został dowódcą tej drugiej. Zmarł miesiąc później w Rostowie nad Donem. Został pochowany w soborze św. Katarzyny w Jekaterynodarze.
Odznaczony krzyżem św. Jerzego (podczas wojny rosyjsko-japońskiej), oficerskim krzyżem św. Jerzego oraz Bronią Świętego Jerzego (1916).
Przypisy