Konferencja pokojowa w Madrycie w 1991 – wielostronna trzydniowa konferencja pokojowa dotycząca konfliktu izraelsko-palestyńskiego zorganizowana w stolicy Hiszpanii pod auspicjami USA i ZSRR na przełomie października i listopada 1991. Wzięli w niej udział przedstawiciele Izraela, Palestyny, Egiptu, Jordanii, Libanu i Syrii. Dwustronnym negocjacjom towarzyszyły również obrady plenarne i wielostronne panele dyskusyjne.
Geneza Konferencja była efektem ośmiomiesięcznych zabiegów dyplomatycznych USA i ZSRR, głównie sekretarza stanu Jamesa Bakera. Stanowiły one efekt deklaracji prezydenta USA George’a Busha przed Kongresem, że „nadszedł czas, aby zakończyć konflikt arabsko-izraelski”. Stany Zjednoczone próbowały mediować na Bliskim Wschodzie mniej więcej od końca prezydentury Ronalda Reagana, gdy swój plan wielostronnych rozmów przedstawił sekretarz stanu George Shultz. Jednak Izrael nie chciał do niego przystąpić, bo nie zakładał on zakończenia intifady jako warunku koniecznego do rozpoczęcia negocjacji.