Zmianę na Bliskim Wschodzie przyniosło szybkie zakończenie, w marcu 1991, I wojny w Zatoce Perskiej. Bezapelacyjne zwycięstwo koalicji antyirackiej pod przewodnictwem Stanów Zjednoczonych, do której przystąpiło wiele krajów arabskich, jak Arabia Saudyjska, Egipt czy proradziecka Syria, wzmocniło obecność USA w regionie i na arenie międzynarodowej, przy malejącej roli ZSRR w realiach post-zimnowojennych. Poparcie OWP dla Iraku osłabiło zaś wpływy organizacji w świecie arabskim. Dało to administracji Busha możliwość nacisku na Palestyńczyków.
Między marcem a październikiem 1991 sekretarz stanu USA James Baker skutecznie przekonał liderów arabskich i palestyńskich, by porzucili warunek, aby negocjatorzy pochodzili z OWP i wschodniej Jerozolimy. Uzgodniono, że będą oni pochodzili jedynie z terytoriów okupowanych i będą stanowić wspólną delegację palestyńsko-jordańską. Z tego względu Arafat zaprosił do negocjacji takie osoby jak Fajsal al-Husajni. Po stronie Izraela Baker wymusił zgodę na negocjacje wielostronne, wstrzymując gwarancje kredytowe w wysokości 10 mld USD na pomoc w osiedleniu żydowskich emigrantów z ZSRR.
Czas i miejsce Konferencja odbyła się w Sali Kolumnowej Pałacu Królewskiego w Madrycie w dniach 30 i 31 października oraz 1 listopada 1991.