Stanisław Sarbiewski herbu Prawdzic (zm. 11 sierpnia 1662) – marszałek sejmu nadzwyczajnego w Warszawie w 1647 rokuWładysław Konopczyński, Chronologia sejmów polskich 1493–1793, Kraków 1948, s. 152., kasztelan sochaczewski, kasztelan miński, wojewoda mazowiecki, starosta grabowiecki.
Rodzina Rodzina pieczętowała się herbem Prawdzic. Urodził się jako syn Mateusza Sarbiewskiego, dziedzica Sarbiewa i Apolonii z Milewskich. Był młodszym bratem Macieja Kazimierza, poety nowołacińskiego. Ojciec ich Mateusz Sarbiewski człowiek szlachetny i prawy, głęboko religijny wpajał swym synom wartości patriotyczne i religijne. Matka Apolonia zmarła w 1607 roku. Dziad jego Adam Sarbiewski był fundatorem srebrnej monstrancji do kościoła w Sarbiewie. Monstrancja ta powstała w 1549 roku i została wykonana przez Andrzeja Półtoraka, obecnie została przeniesiona do muzeum diecezjalnego w Płocku. W pamiętnikach Macieja Kazimierza Sarbiewskiego istnieje zapis, że Maciej Kazimierz i Stanisław siadali na kolanach sędziwego dziadka Adama, który uczył ich miłości do Boga i ojczyzny. Według przekazu Adam Sarbiewski dożył sędziwego wieku 109 lat, o czym pisał w liście do biskupa Łubieńskiego brat Stanisława, Maciej Kazimierz Sarbiewski.