Emilia Pardo Bazán (hrabina Pardo Bazán) (ur. 16 września 1851 w mieście A Coruña zm. 12 maja 1921 w Madrycie) – arystokratka, poetka, tłumaczka, feministka, uznawana za najlepszą pisarkę hiszpańską XIX wieku. Jako jedna z pierwszych reprezentowała naturalizm oraz walczyła o prawa kobiet. Najbardziej znaną powieścią autorki jest Dwór w Ulloa (hiszp. Los pazos de Ulloa) z 1886.
Życiorys Emilia Pardo Bazán była jedyną córką José Pardo Bazán y Mosquera i Amalii de la Rúa Figueroa y Somoza. Dzięki możliwościom finansowym rodziny zdobyła wykształcenie. Swój talent pisarski rozwijała od najmłodszych lat, jej debiutancką powieść opublikowano w 1879 roku pt. Pascual López, a dwa lata później wydała kolejną Podróż Poślubna (Un viaje de novios).
Bazán bardzo szybko wyszła za mąż. W wieku 16 lat poślubiła Joségo Quiroga y Pérez Deza. Wraz z mężem często podróżowała po Europie, dzięki czemu świetnie orientowała się w trendach literackich.