Bateria Chaberton (Bateria 515) – włoska bateria artylerii fortecznej zbudowana na początku XX wieku na szczycie góry Chaberton w Alpach Kotyjskich, w pobliżu ówczesnej granicy z Francją (obecnie na terenie Francji). Stanowiła najwyżej położoną fortyfikację w Europie. Nie była używana bojowo w czasie I wojny światowej. Podczas II wojny światowej prowadziła ostrzał pozycji francuskich w czasie włoskiego ataku na Francję w czerwcu 1940 i sama została wówczas poważnie uszkodzona.
Opis
Na szczycie góry Chaberton w Alpach, przy ówczesnej granicy z Francją, włoska armia w latach 1899–1913 zbudowała baterię artylerii według projektu mjr. inż. Luigi Pollari Maglietta. Była to najwyżej położona fortyfikacja w całej Europie (3130 m n.p.m.). Bateria uzbrojona została w osiem armat dalekonośnych kalibru 149 mm 149/35 A, zamontowanych w kopułach pancernych na ośmiu ufortyfikowanych wieżach, umieszczonych w jednym rzędzie, w odległości 6 m od siebie. Jej cel był ofensywny, do zwalczania fortyfikacji francuskich na dużych odległościach. Bateria została zbudowana tuż za szczytem, osłaniającym ją dodatkowo od ognia przeciwnika. Wieże dział umieszczono na wykonanej z betonu podstawie, mieszczącej składy, stanowisko dowodzenia i pomieszczenia gospodarcze, a wysokość posadowienia armat wynosiła ponad 7 m.