Następnie, jeszcze za panowania Rusi, na ziemie te przybywali Tatarzy, Żydzi.
Kiedy w XIV w. stopniowo wcielał te ziemie do Polski Kazimierz Wielki, były one już narodowościowo i językowo ruskie, choć na części tych terenów współistniał żywioł polski obok ukraińskiego. Kraina ta obejmująca również Lwów została przeorganizowana pod względem prawa, ustroju i administracji całkowicie na sposób polski. Na nowe ziemie napływała ludność polska z Polski etnicznej, najpierw ludność mieszczańska do większych miast, zwłaszcza Lwowa, przyciągana przez możliwość handlu ze wschodem, później ludność rolnicza z Małopolski, Śląska i Mazowsza pod przewodnictwem rodów rycerskich, którym za zasługi wojenne została nadana ziemia. Na terenie środkowej Ukrainy faza silnej kolonizacji miała miejsce po unii lubelskiej, nierzadko przenoszono całe polskie wsie.