Społeczność żydowska wskutek odrębności kulturowej i językowej, nie wpływała tak bardzo na polszczyznę i sama ulegała polonizacji. Na początku XX wieku w składzie społecznym Lwowa liczebnie dominowała inteligencja, wśród niej urzędnicy, nauczyciele, przemysłowcy i uprawiający wolne zawody, w związku z tym przewagę miał dialekt kulturalny Lwowa nad gwarą miejską.
Lwów ściągał licznie ludność na pobyt stały lub chwilowy. Czynnikami przyciągającymi były jarmarki, zwłaszcza jarmark świętojurski, zakładanie manufaktur zaraz po zaborze i rozwój przemysłu odzieżowego, metalowego, drzewnego, spożywczego i budowlanego, otrzymanie własnego samorządu i statutu miejskiego przez Lwów w 1870, systematyczna zabudowa miasta. Liczba mieszkańców zwiększyła się z 23 tys. w 1773 do 87 tys. w 1857. Pod koniec XIX w. miasto rozwijało się na okoliczne gminy.