Zygmunt Andrzej Borawski (ur. 10 listopada 1888 w Warszawie, zm. 1956) – major dyplomowany audytor Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 10 listopada 1888 w Warszawie, w rodzinie Aleksandra i Anny z Radyszkiewiczów (zm. 1919). Ukończył I Gimnazjum Klasyczne w Petersburgu.
Latem 1917 roku został delegatem na Pierwszy Ogólny Zjazd Polaków Wojskowych w Piotrogrodzie. 21 czerwca 1917 roku, w czasie zjazdu, został wybrany do składu Zarządu Centralnego Związku Wojskowych Polaków. Był wówczas chorążym.
9 września 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w Korpusie Wojsk Samochodowych, w grupie oficerów byłej armii rosyjskiej i byłych Korpusów Wschodnich. Pełnił wówczas służbę w Departamencie II Ministerstwa Spraw Wojskowych. 15 września 1920 roku, jako były członek Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego został sekretarzem Komisji Orzekającej odznaki „Naczpola”. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Sekcji Wojsk Samochodowych Departamentu II MSWojsk., a jego oddziałem macierzystym był 1 dywizjon samochodowy w Warszawie. 14 listopada tego roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego 1921–1923.