arcymistrz, eksmąż, wicekról
Zapożyczenia o charakterze cytatów akcentuje się tak, jak w oryginalnym języku, np. foyer (wym. fłaje), tournée (wym. turne), vinaigrette (wym. winegret).
Zestroje akcentowe Niektóre wyrazy jednosylabowe nie mają własnego akcentu, tworzą zaś całość wymawianiową z wyrazem poprzedzającym (enklityki) lub następującym (proklityki).
Enklityki: jednosylabowe formy zaimków osobowych (np. ci, go, ją, mu, was) oraz zaimek zwrotny się, występujące najczęściej po czasownikach, np. przeczytam ci, odprowadź ją, urządziłbym się jednosylabowe formy czasowników zaprzeczonych, np. nie wiem, nie krzycz
Proklityki: partykuła przecząca nie z czasownikami dwusylabowymi lub dłuższymi, np. nie pomagaj, nie przychodzą, nie zapomnimy przyimki jednosylabowe, np. do sądu, na podobieństwo, ku przyszłości
Połączenia przyimków i zaimków jednosylabowych: przyimek jednosylabowy – akcent pada na przyimek, np. bez nich, do was przyimek dwusylabowy – akcent pada na sylabę końcową przyimka, np. beze mnie, poza mną
Przyimki akcentuje się także w niektórych utartych zwrotach, np. coś za coś, trzy po trzy, wyjść za mąż.