Risflecting (ang. risk + reflecting, czyli ryzyko + refleksja, pol. ryzfleksja) – koncepcja i metoda pracy z młodzieżą praktykowana od lat 80. XX wieku, mająca na celu minimalizowanie sytuacji szeroko pojętego ryzyka społecznego (np. nadmiernego spożywania używek, uczestniczenia w ryzykownych zabawach i grupach społecznych) w drodze optymalizowania postaw podopiecznego, dzięki uzdolnieniu go do właściwego i pożądanego zachowania w okolicznościach generujących takie ryzykoMaria Nowak, Risflecting – nowa odpowiedź pedagogiczna na zagrożenie alkoholowe i zachowania ryzykowne okresu dorastania, w: Wspólne Tematy, nr 5/2008, s.12-17, ISSN 1506-3690. Twórcą metody był austriacki pedagog Gerald Koller.
Koncepcja wychodzi naprzeciw badaniom naukowym, wskazującym, że człowiek w okresie młodości ma naturalne zapotrzebowanie do zachowań niekonwencjonalnych, badania własnych granic i konfrontowania się z sytuacjami ryzykownymi. Część nurtów pedagogicznych wychodzi z założenia, że nie każde ryzyko jest tożsame z realnym niebezpieczeństwem. Europejski krąg kulturowy charakteryzuje się natomiast nadmierną obawą przed podejmowaniem działań ryzykownych i narażających na niebezpieczeństwa. W związku z powyższym koncepcja risflectingu ma za zadanie uzdolnić młodych ludzi do prawidłowego zachowania się w sytuacjach ryzyka.