W języku czeskim miał miejsce pierwszy etap slawizacji obcojęzycznych terminów, kolejne zaś zmiany fonetyczne następowały na gruncie polszczyzny.
Przykłady:
polski < czeski < łacina: anioł (dawn. ańjoł) < anjel < angelus ewangelia (dawn. ewanjelia) < ewanjelium < evangelium kolęda < kolęda (dziś kolada) < calendae pacierz < pateř < pater noster poganin < pogan (dziś pohan) < pāgānus polski < czeski < niemiecki < łacina: chrzest (dawn. krzest) < krst < Krǐst < Christus kościół (dawn. *kost’oł) < kostel < kástel < castellum ołtarz < oltář < altâri < altāre polski < czeski < niemiecki < języki romańskie papież < papiež < bâbes < papes
(wyrazy poprzedzone gwiazdką * są formami zrekonstruowanymi)
Kolejna grupa zapożyczonej terminologii chrześcijańskiej to neologizmy znaczeniowe, czyli istniejące już w polszczyźnie wyrazy słowiańskie, które, na wzór języka czeskiego, przyjęły nowe znaczenie: ksiądz (dawn. kniądz) – „książę” → „duchowny” bóg – „bóstwo” → „najwyższa istota” niebo – „firmament” → „miejsce pobytu Boga i świętych” święty – „mocny” → „osoba kanonizowana” piekło – „smoła” → „miejsce pobytu potępionych”