Dziób i nogi tych chruścieli miały barwę czerwoną.
Dubois opisał je tak:
Jezuicki duchowny Brown opisał modrzyka reuniońskiego nieco inaczej, wskazując na mniejszy rozmiar i pewną zdolność lotu:
Ekologia i zachowanie thumb|Widok na równinę Plaine des Cafres, gdzie miały żyć modrzyki reuniońskie; 2008 Według opisów modrzyki reuniońskie żyły wyłącznie na Plaine des Cafres, wysoko wyniesionej równinie między Piton des Neiges i Piton de la Fournaise. Dubois nie informuje o lokalizacji, pozostali autorzy ograniczają zasięg modrzyków do równiny.
De Villers w 1708 opisał zwyczaje lęgowe modrzyków. Miały gniazdować wśród traw i paproci wodnych.
Wymarcie Opis ojca Browna z około 1730 uznawany jest za ostatni jednoznaczny opis modrzyków reuniońskich, aczkolwiek zachowały się informacje z 1763 pochodzące od anonimowego brytyjskiego oficera, wedle których ptaki ograniczone do położonych wysoko płaskowyżów miały być zabijane kijami. Według historycznych opisów modrzyki reuniońskie były dobrą zwierzyną łowną, o smacznym mięsie i łatwą do zabicia kamieniami lub kijami.