245, 247–48, 273.. Po oczyszczeniu Krymu 51. Armia została przerzucona daleko na północ, dołączając do 1. Frontu Bałtyckiego. Podczas działań w krajach bałtyckich 417 Dywizja została dodatkowo wyróżniona Orderem Suworowa. W marcu 1945 została przeniesiona na wybrzeże Bałtyku, później brała udział w zajęciu Łotwy. W dniu kapitulacji III Rzeszy, 9 maja 1945, przyjęła kapitulację niemieckiej 126 Dywizji Piechoty. Wkrótce po tym, została przeniesiona do Uralskiego Okręgu Wojskowego, po czym została zredukowana do brygady strzeleckiej. Brygada ta została na krótko przywrócona do siły dywizji podczas zimnej wojny.
Okres powojenny Latem 1945 roku dywizję przeniesiono do Czelabińska w Uralskim Okręgu Wojskowym wraz z 63. Korpusem. Szybko została przeniesiona do Czebarkul, gdzie została zredukowana do 45. Samodzielnej Brygady Strzeleckiej. W październiku 1953 roku brygadę powiększono do 417 Dywizji Strzeleckiej. Na początku 1955 roku dywizja została przemianowana na 78. Dywizję Strzelecką. 4 czerwca 1957 roku przekształcono ją w 78. Dywizję Strzelców Motorowych. 78. dywizja stała się 24 maja 1962 roku dywizją szkoleniową, podległą bezpośrednio Komendzie Okręgowej. W 1987 r. przemianowano go na 471. Okręgowy Ośrodek Szkoleniowy, a w 1989 r. zmniejszono go do 5355. Bazy Przechowywania Broni i Sprzętu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie dywizje piechoty Kategoria:Jednostki wojskowe odznaczone Orderem Suworowa