Ofensywa Sił Zbrojnych Południa Rosji na Moskwę – ostatnia wielka ofensywa przeprowadzona przez Siły Zbrojne Południa Rosji pod dowództwem gen. Antona Denikina podczas wojny domowej w Rosji.
Po osiągnięciu w maju-czerwcu 1919 r. znaczących sukcesów w bitwach na wschodniej Ukrainie (opanowanie Donbasu, Charkowa i Jekaterynosławia) oraz zdobyciu Carycyna gen. Denikin opracował plan marszu na północ i uderzenia na stolicę Rosji Radzieckiej równocześnie z trzech kierunków, skoordynowanego z ofensywą na Ukrainie. Rozpoczęta w sierpniu 1919 r. ofensywa do końca października tego roku przyniosła białym istotne sukcesy: 20 września zajęty został Kursk, 30 września – Woroneż i 14 października – Orzeł. Siły białych nigdy nie były w wojnie domowej w Rosji bliżej zajęcia Moskwy. W kolejnych tygodniach Siły Zbrojne Południa Rosji zostały jednak zmuszone do wycofania się. Denikin nadmiernie rozciągnął linię frontu, nie zdołał z powodzeniem prowadzić zaciągu do swoich sił, podczas gdy bolszewicy zmobilizowali do Armii Czerwonej 100 tys. nowych ochotników. W drugiej połowie października 1919 r. czerwoni przeszli do kontrofensywy. 24 października 1919 r. świeżo utworzona 1 Armia Konna rozbiła pod Woroneżem kawalerię białych, następnie Armia Czerwona zajęła kluczowy węzeł kolejowy Kastornoje i 15 listopada wkroczyła do Kurska.