Działania grupy Sieliwaczowa 15 sierpnia grupa Sieliwaczowa rozpoczęła ofensywę przeciwko części sił Armii Dońskiej i przeciw prawemu skrzydłu Armii Ochotniczej, które liczyły 20 500 bagnetów, 9200 szabel, 69 dział, 208 karabinów maszynowych. Główne uderzenie zostało skierowane na styk obydwu białych armii. Prowadziła je grupa uderzeniowa złożona z 3 i 42 dywizji strzeleckich oraz brygady kawaleryjskiej 13 Armii, a także 12, 15, 16 i 13 dywizji strzeleckich 8 Armii), z silnym zgrupowaniem w centrum, nieco wysuniętym naprzód. Pozostałe dywizje chroniły flanki. W wojskach białych silna była prawa flanka, centrum uległo rozciągnięciu.
Do 27 sierpnia wojska lewej flanki grupy Sieliwaczowa przebyły 60 km, zajmując Nowy Oskoł, Biriucz oraz Wałujki, na prawym skrzydle zaś pokonały odległość 150 km i 25 sierpnia zajęły Kupiańsk, położony 40 km na wschód od CharkowaJ. Smele, The "Russian"..., s. 126.. Do 1 września udało im się osiągnąć linię Wołczańsk-Kupiańsk-Wałujki-stacja Podgornoje (na północ od Rossosza). Grupa Sieliwaczowa nie współpracowała z grupą Szorina, posuwała się w całkowicie odmiennym kierunku, a centrum wyprzedzało flanki, co stawiało całość w niezbyt korzystnym położeniu. Ponadto na tyłach czerwonych działała grupa Mamontowa, zakłócając łączność.