z 1221 pochodzi dotyczący go papieski przywilej. Kościół klasztorny konsekrowano w 1226 lub 1227, być może jeszcze nieukończony (na jego ukończenie po 1230 wskazuje połączenie stylu późnoromańskiego i wczesnogotyckiego).
Klasztor stopniowo rozwijał się gospodarczo i dysponował coraz większym majątkiem. Pod koniec XV w. posiadał 39 wsi i wiele zakładów gospodarczych, a także domy w znaczniejszych miastach regionu. Sprawował patronat nad kilkudziesięcioma kościołami. Prawdopodobnie tutaj wykonano jeden z najstarszych zachowanych druków, gotycki psałterz maryjny z ostatniej dekady XV w.. W 1449 w klasztorze został zawarty układ pomiędzy arcybiskupem Magdeburga Fryderykiem z Beichlingen i margrabią brandenburskim Fryderykiem Żelaznym.
Upadek klasztoru spowodowała w XVI w. reformacja. Już w latach 30. Jüterbog i okolice stały się protestanckie, a opata klasztoru Zinna uwięziono. Klasztor nadal działał, ale w ograniczonej formie. Jednak w 1553 ostatni opat opuścił klasztor. Klasztor stał się częścią majątku arcybiskupiego. Mnisi z Zinny znaleźli schronienie w śląskim klasztorze w Henrykowie.