30 sierpnia 1951 powstało Liceum i Gimnazjum Drogowe, wchodzące w skład Państwowej Szkoły Budownictwa. 1 września 1951 szkoły uzyskały samodzielność. Przekształcono je na Technikum Drogowe Ministerstwa Transportu Drogowego i Lotniczego w Poznaniu. Technikum prowadziło swoją samodzielną działalność w obiekcie przy ulicy Różanej 17 (wspólnie z dwoma innymi szkołami, w niesprzyjających, ciasnych warunkach).
1 września 1956, z inicjatywy dyrektora Edmunda Duczmala, powstał Społeczny Komitet Budowy Szkoły, którego przewodniczącym został Aleksander Ponicki. Pod budowę szkoły przeznaczono 2,5-hektarową działkę na ul. Szamotulskiej. Projektantem nowych zabudowań szkolnych był Jan Wellenger. Budowę prowadziło Poznańskie Przedsiębiorstwo Budowlane Nr 2. Budowę ukończono w styczniu 1960, a 1 czerwca tego roku powołano Technikum Geodezyjno-Drogowe, które powstało z połączenia Technikum Drogowego i Geodezyjnego. W 1969 wszystkie szkoły objęto jednym kierownictwem dyrekcji Technikum Geodezyjno-Drogowego i otrzymały nazwę: Zespół Szkół Zawodowych Nr 5. W 1963 zbudowano salę gimnastyczną, a w 1966 salę geodezyjną, pracownie specjalistyczne, warsztaty, świetlicę i stołówkę, a także internat na 144 uczniów (chłopaków). Stary internat przy ul.